po prostu aż tak mi kanapka ze śniadania podchodzi do gardła, jak sobie pomyśle jakim jestem debilem :> oszalałam. zwariowałam. to jest śmieszne proszę ja was i fajne póki co ale. noooo…?? póki co. komu pierwszemu się to znudzi. mi? Tobie..? po pierwsze powinnam mieć zakaz wychodzenia z domu, po drugie zakaz widywania się z kimś, kto uważa mnie obecnie za normalną i nie budzącą żadnych przeciwwskazań i żadnych negatywnych skojarzeń, po trzecie wreszcie powinnam zostać wywleczona z mojego zasyfiałego pokoju-azylu-twierdzy (gdzie robie już chyba prawie wszystko) po czym przymocowana do pala na środku rynku w moim pięknym mieście i na oczach znajomych spalona :> jestem mieszanką tylu uczuć, tylu sprzecznych emocji, które wyłażą na wierzch błyskawicznie szybko. sama siebie nie poznaję i czasem czuję się jakbym tylko stała koło siebie.


kuku

tu jestem.

nie potrafię określić swoich granic. i tak jak u Mirona znowu, ze wszystkich znajomych twarzy najmniej pamiętam własną i nieraz mi ręce żyją zupełnie osobno (czy ja mam je wtedy doliczać do siebie…?). wystarczy kilka osób tylko by znaczna część czegoś co potocznie się życiem nazywa, się wywaliła przodem do tyłu dnem do góry z lewa na prawo i jeszcze zakręciła parę razy sratratatra wiem, że piszę niepoprawnie, acz mam nadzieję, iż nie kolaborujecie z Centralną Komisją Egzaminacyjną(kochamy! ). Co do tej, mam nadzieję - j’espére! qu’elle ne me permettra pas me compliquer ma fakin’ vie. że mi nie pozwoli sobie życia skomplikować. Za tydzień. Taaak. Za tydzień. A ja naprawdę niewiele umiem/pamiętam. bueh. to będzie fristajl

noszę sobą jakieś swoje własne miejsce kiedy je stracę to znaczy że mnie nie ma nie ma mnie więc nie wątpię









[link]
jest
dobre.



hejcja !